In Berlijn is een wassende sikkel een dun, helder randje aan de rechterkant. In São Paulo staat dezelfde sikkel, dezelfde nacht, aan de linkerkant. Geen van beide beelden is het juiste, en aan de maan zelf is tussendoor niets veranderd.
U staat andersom
Een waarnemer op het zuidelijk halfrond staat, vergeleken met iemand in het noorden, gekanteld richting ondersteboven — met ongeveer de som van beide breedtegraden. Iemand in Berlijn op 52° noord en iemand in São Paulo op 24° zuid staan zo’n 76° verschillend gedraaid. Ze kijken naar hetzelfde voorwerp met hun hoofd onder een andere hoek, dus zien ze het gedraaid.
De maan keert de aarde altijd dezelfde kant toe, dus het patroon van donkere vlakten is voor iedereen gelijk. Vanuit het zuiden lijkt het alleen omgedraaid: wat een noordelijke waarnemer de bovenkant noemt, staat onderaan.
Waarom dat telt voor een website
Bijna elke site tekent het noordelijke beeld en laat het daarbij. Voor een lezer in Brazilië, Australië of Argentinië is de afbeelding dan gewoon fout — de verlichte kant zit aan de andere rand dan wat hij buiten ziet.
Onze maan is getekend, niet gefotografeerd, op basis van het verlichte deel en de richting van de cyclus, dus spiegelen kost niets. Pagina’s voor zuidelijke steden spiegelen haar, en de Portugese pagina’s ook, want die worden voor São Paulo berekend.
Bij de evenaar ligt ze op haar zij
Strikt genomen is de draaiing geleidelijk en geen plotselinge omslag. Bij de evenaar kan een sikkel eruitzien als een schaaltje dat aan de onderkant verlicht is — de "natte maan" uit tropische volksverhalen. Een gewoon spiegelbeeld benadert de volledige meetkunde, en het is precies die benadering die telt om de vorm van de maan in één oogopslag te herkennen.
Bekijk het op de pagina maanfase vandaag, of op elke stadspagina ten zuiden van de evenaar.
