Skąd biorą się granice
Złota godzina to czas, gdy słońce stoi na tyle nisko, że jego światło przechodzi długą drogę przez atmosferę, która rozprasza niebieską część widma i zostawia ciepłą. Przyjmujemy, że trwa, gdy słońce jest między 4° pod horyzontem a 6° nad nim — tak liczy większość fotografów. Po niej przychodzi niebieska godzina: słońce między 6° a 4° pod horyzontem, niebo jeszcze jasne, a samego słońca już nie ma.
To umowa, a nie fizyka. Przy dokładnie 6° nic się nie zmienia. Inny serwis może przyjąć nieco inne granice i mieć tak samo rację, dlatego na stronach miast piszemy, jakich używamy.
To nie jest godzina
Długość złotej godziny zależy wyłącznie od tego, jak stromo słońce przecina horyzont. Na równiku schodzi niemal pionowo i całe zjawisko trwa około 20 minut. W Londynie w czerwcu słońce sunie pod małym kątem i złota godzina trwa grubo ponad godzinę. W Reykjavíku w czerwcu potrafi trwać większą część nocy.
Dlatego każda strona miasta podaje poranne i wieczorne okno jako konkretne godziny dla tego miejsca i tej daty, zamiast radzić, żeby przyjść godzinę przed zachodem.
Niebieską godzinę wszyscy przegapiają
Większość ludzi pakuje sprzęt o zachodzie słońca. Niebieska godzina zaczyna się później i trwa podobnie długo: niebo ma głęboki, równy błękit, a sztuczne światła zapalają się mniej więcej z tą samą jasnością. To jedyna pora dnia, gdy miasto wygląda na oświetlone, a nie jak plątanina prześwietlonych plam i czerni.
Jak znaleźć swoją
Każda strona miasta pokazuje dzisiejszą złotą godzinę rano i wieczorem oraz wieczorną niebieską godzinę, co do minuty. Pasy nieba za drogą słońca na tej samej stronie są pokolorowane w tej samej skali, więc pas pod dowolnym punktem krzywej ma kolor nieba w tamtej chwili.
